ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ

Σταύρος Μπελώνης για τα ΦΥΚ: Δεν μπορεί να μείνει έξω ούτε η φαρμακαποθήκη ούτε το φαρμακείο

Σταύρος Μπελώνης για τα ΦΥΚ: Δεν μπορεί να μείνει έξω ούτε η φαρμακαποθήκη ούτε το φαρμακείο

Από τον Χαράλαμπο Πετρόχειλο

 

Μήνυμα προς όλους τους ενδιαφερόμενους έστειλε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνεταιρισμών Ελλάδος κ. Σταύρος Μπελώνης χαιρετίζοντας την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου «Φαρμακείο Αύριο, ένα νέο επάγγελμα» που πραγματοποίησε ο Όμιλος ΠΕΙ.ΦΑ.ΣΥΝ την Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου στο Θέατρον, Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος.

Αναφερόμενος στον τίτλο του συνεδρίου ο κ. Μπελώνης υποστήριξε ότι ο κλάδος δεν έχει ακολουθήσει τις εξελίξεις και έφερε ως παράδειγμα το ζήτημα των ΦΥΚ.

Όπως είπε «Το αύριο έχει έρθει. Το αύριο είναι “παρών”. Εμείς δεν έχουμε ακολουθήσει τη διαδικασία και δεν έχουμε επιταχύνει το βήμα μας. Και θέλω να το συνδέσω αυτό με την κουβέντα που έχει ξεκινήσει αυτόν τον καιρό για τα –και θα τα πω έτσι για τελευταία φορά- φάρμακα υψηλού κόστους».

Καταρχήν ξεκαθάρισε ότι «για εμάς δεν υπάρχουν φάρμακα υψηλού κόστους. Δεν είναι κριτήριο η τιμή του φαρμάκου για να ενταχθεί σε μία κατηγορία. Για εμάς υπάρχουν φάρμακα ειδικού χειρισμού και έτσι θα τα αποκαλούμε από εδώ και πέρα».

Όπως είπε «ξεκίνησε αυτή η διαδικασία όπου ο όγκος αυτών των φαρμάκων στο σύνολό τους υπερβαίνουν το 45% του προϋπολογισμού για τη δημόσια φαρμακευτική δαπάνη και αυτά που έρχονται το 2020, πολλά νέα μόρια, βαφτίζονται ως φάρμακα ειδικού χειρισμού άρα θα είναι έξω από το κανάλι του φαρμακείου. Τι θα πρέπει να κάνουμε; Εδώ πλέον δεν χρειάζονται καθυστερήσεις. Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο. Πρέπει να ετοιμαστούμε και να διεκδικήσουμε αυτήν την ύλη. Δεν μπορεί να μείνει έξω ούτε η φαρμακαποθήκη ούτε το φαρμακείο.  Πρέπει να ακολουθηθεί, όπως σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες το κεκτημένο. Το κανάλι είναι: εταιρεία, αποθήκη, φαρμακείο, ασθενής. Αυτό πρέπει να υπερασπιστούμε».

Και αναρωτήθηκε. «Είμαστε μόνοι μας σε αυτήν την προσπάθεια που κάνουμε για το φαρμακείο των υπηρεσιών; Απαντώντας ότι «Όχι, δεν είμαστε μόνοι μας. υπάρχουν και άλλοι κλάδοι όπως για παράδειγμα εκείνος των νοσηλευτών που έχουν μπει ήδη στο πεδίο αυτό που προσπαθούμε εμείς να ανοίξουμε, των υπηρεσιών. Άρα δεν είμαστε σε κενό χρόνο, δεν είμαστε σε κενό αέρα. Από παντού πιέζεται το σύστημα».

Από την πλευρά των συνεταιρισμών ο κ. Μπελώνης υπενθύμισε ότι «εμείς έχουμε απαντήσει εδώ και τρία χρόνια από τον Πειραιά ότι θέλουμε, ξέρουμε, μπορούμε . Αυτά πρέπει να υλοποιήσουμε σήμερα. Στον κλάδο μας όμως δεν υπάρχει μόνο αυτή η άποψη. Υπάρχουν κάποιοι συνάδελφοι και συνήθως ασπρομάλληδες που θεωρούν ότι αυτά που λέμε για υπηρεσίες κτλ είναι ένα άπιστο όνειρο, ότι δεν μπορούν να γίνουν και οχυρώνονται στο χθες».

Κλείνοντας το χαιρετισμό του, παρουσία των εκλεκτών προσκεκλημένων του συνεδρίου από τις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία αναφέρθηκε στο παράδειγμα του κινήματος των Λουδιτών, που έδρασαν στη Βρετανία μεταξύ 1811 και 1813 και έγιναν γνωστοί από τις μηχανές που κατέστρεφαν, κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης.  «Όταν μπήκαν οι αργαλειοί στην παραγωγή, στις αρχές του 1900 στην Αγγλία αναπτύχθηκε ένα κίνημα που τους έλεγαν Λουδίτες. Τι έκαναν λοιπόν αυτοί οι εργαζόμενοι στις υφαντουργίες; Αισθάνθηκαν τη μηχανή και το γρανάζι ως μία απειλή για τη δουλειά τους, για τη ζωή τους. Πήγαιναν λοιπόν το βράδυ, όταν έκλεινε το εργοστάσιο με λοστούς και έσπαγαν τις μηχανές αυτές για να σταματήσουν την εξέλιξη. Όσοι λοιπόν αντιστέκονται και όσοι φέρνουν εμπόδια για τον προσανατολισμό του “φαρμακείου του αύριο” που είναι το φαρμακείο των υπηρεσιών – από διακινητής φαρμάκων ο φαρμακοποιός περνά να γίνει πάροχος συμβουλών υγείας για τον ασθενή  πελάτη μας- όσοι λοιπόν αρνούνται αυτήν την εξέλιξη και μας τραβούν και τους υπόλοιπους πίσω θυμίζουν τους Λουδίτες στις αρχές του 1900. Αυτό δεν θα το επιτρέψουμε. Θα δώσουμε τον αγώνα μας, θα το παλέψουμε και θα πάμε εκεί που ορίζουν οι εξελίξεις».

«Οι συνεταιρισμοί», όπως είπε ο κ. Μπελώνης, «οδηγούν προς το αύριο. Είναι ένας επίπονος δρόμος  αλλά είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Όλα μπορούν να μας τα πάρουν. Αυτά που δεν μπορούν να μας πάρουν είναι οι γνώσεις μας και η σχέση μας με τον πελάτη. Αυτά είναι τα δύο δυνατά μας όπλα. Πάνω σε αυτά θα χτίσουμε τη στρατηγική μας και την τακτική μας».