Η μάχη με τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής (ΔΠΤ), όπως η νευρογενής ανορεξία και η βουλιμία, αποτελεί έναν σκληρό και συχνά σιωπηλό αγώνα για χιλιάδες νέους, κυρίως κορίτσια αλλά πλέον και αρκετά αγόρια.
Ωστόσο, αντί οι ασθενείς και οι οικογένειές τους να βρίσκουν ένα ισχυρό δίχτυ προστασίας στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, έρχονται αντιμέτωποι με κλειστές πόρτες, ατελείωτες λίστες αναμονής και δραματικές ελλείψεις, σύμφωνα με τα όσα καταγγέλλουν ασθενείς και ειδικοί. Η δημόσια περίθαλψη για τις ΔΠΤ στη χώρα μας βρίσκεται κυριολεκτικά στο χείλος της κατάρρευσης, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για τη χάραξη της εθνικής πολιτικής υγείας και την ουσιαστική προστασία των πιο ευάλωτων πολιτών.
Αδιέξοδο στη δημόσια περίθαλψη και η σιωπή της ηγεσίας
Το τελευταίο διάστημα, οι γονείς και οι φίλοι των πασχόντων παρακολουθούν με έκδηλη αγωνία και απογοήτευση τη ραγδαία υποβάθμιση των Δημόσιων Δομών Ψυχικής Υγείας. Παρά τις επανειλημμένες, επίμονες εκκλήσεις τους για θεσμική συνάντηση με τον Υπουργό Υγείας, προκειμένου να καταθέσουν την οδυνηρή πραγματικότητα που βιώνουν και να απαιτήσουν λύσεις τόσο για τη θεραπεία όσο και για τη ζωτική σημασία της πρόληψης, το αίτημά τους προσκρούει σε έναν τοίχο αδιαφορίας. Η απουσία κυβερνητικού διαλόγου επιδεινώνει δραματικά το πρόβλημα, αφήνοντας τους ασθενείς ιατρικά μετέωρους.
Ντόμινο αναστολών στις εισαγωγές και νοσοκομεία σε οριακό σημείο
Το σοβαρότερο πλήγμα εντοπίζεται στην τραγική υποστελέχωση, με τη δραματική έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού να πρωτοστατεί, σε απόλυτο συνδυασμό με τις γηρασμένες και ανεπαρκείς υποδομές. Αυτές οι παραλείψεις μεταφράζονται σε εξαντλητικές λίστες αναμονής για κρίσιμες συνεδρίες ψυχοθεραπείας, αλλά και για τη νοσηλεία στις ψυχιατρικές κλινικές Παιδιών, Εφήβων και Ενηλίκων. Ο νοσοκομειακός χάρτης της Αττικής καταδεικνύει την απόλυτη ασφυξία του συστήματος, καθώς η Β’ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική στο νοσοκομείο «Αττικόν» έχει ήδη «μπλοκάρει» και αδυνατεί να δεχτεί νέες εισαγωγές. Παράλληλα, η Α’ Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική στο «Αιγινήτειο», χτυπημένη και αυτή από την έλλειψη προσωπικού, ετοιμάζεται να αναστείλει την εισαγωγή νέων περιστατικών για τουλάχιστον ένα τρίμηνο, επικαλούμενη εργασίες επισκευών. Την ίδια στιγμή, η Ειδική Ψυχιατρική Κλινική Ψυχογενούς Ανορεξίας στο «Σισμανόγλειο» δέχεται αφόρητη πίεση, ευρισκόμενη ένα βήμα πριν το κλείσιμο των θυρών της σε νέους ασθενείς.
Υγειονομικές ανισότητες και ο άμεσος κίνδυνος για ανθρώπινες ζωές
Στο ήδη βεβαρημένο τοπίο προστίθεται και η οργανωτική δυσλειτουργία που προέκυψε από τις πρόσφατες διοικητικές ανακατατάξεις. Η μεταφορά της δομής του προγράμματος «18 Άνω» στον ΕΟΠΑΕ σήμανε ουσιαστικά την κατάργηση της θεραπευτικής υποστήριξης για τους πάσχοντες από ΔΠΤ και τις οικογένειές τους, μετακυλίοντας όλο το βάρος των αναγκών στο ήδη υπερκορεσμένο «Αιγινήτειο». Ακόμη πιο ζοφερή είναι η εικόνα εκτός του Λεκανοπεδίου, καθώς απουσιάζουν παντελώς οι εξειδικευμένες δημόσιες δομές περίθαλψης στην περιφέρεια της χώρας. Αυτή η υγειονομική ανισότητα ενέχει τον άμεσο και τραγικό κίνδυνο να υπάρξουν μέχρι και απώλειες ανθρώπινων ζωών από Ψυχογενή Ανορεξία, αποκλειστικά εξαιτίας της έλλειψης δυνατότητας νοσηλείας.
Δυναμικές κινητοποιήσεις και ηχηρό κάλεσμα για ανάληψη ευθυνών
Μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή αδιαφορία του Υπουργείου Υγείας, οι εμπλεκόμενοι φορείς αρνούνται να μείνουν απαθείς και περνούν στη δράση. Την Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2026, στις 12:00 το μεσημέρι, διοργανώνεται δυναμική παράσταση διαμαρτυρίας. Στην κινητοποίηση αναμένεται να συμμετάσχουν εκπρόσωποι ιατρών, θεραπευτών από τις ενεργές δομές, εκπαιδευτικοί και, φυσικά, οι γονείς που έλαβαν μέρος στην πρόσφατη επιστημονική ημερίδα της 21ης Μαΐου 2026. Στόχος τους είναι η επίσημη υποβολή του σχετικού υπομνήματος με τα κρίσιμα συμπεράσματα της ημερίδας. Μέσα από αυτή την παρέμβαση, απευθύνουν μια ύστατη, αγωνιώδη έκκληση προς την κυβέρνηση να αναλάβει επιτέλους τις ιστορικές της ευθύνες απέναντι στη νέα γενιά που ταλανίζεται από το «τέρας» των Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής. Παράλληλα, καλούν ανοιχτά τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ασκήσουν αυστηρό κοινοβουλευτικό έλεγχο, να στηρίξουν έμπρακτα τον αγώνα των πασχόντων και να τοποθετήσουν την ψυχική υγεία ψηλά στην πολιτική ατζέντα.