Στις 14 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη, οι αριθμοί θυμίζουν γιατί η συζήτηση δεν τελειώνει ποτέ. Σύμφωνα με την Διεθνή Ομοσπονδία Διαβήτη, σχεδόν ένας στους εννέα ενήλικες ζει σήμερα με διαβήτη, δηλαδή 589 εκατομμύρια άνθρωποι, και περίπου 252 εκατομμύρια δεν γνωρίζουν ότι πάσχουν. Παγκοσμίως, 1,8 εκατομμύριο παιδιά και νέοι κάτω των 20 ετών ζουν με διαβήτη τύπου 1. Στην Ελλάδα, τα στοιχεία της ΗΔΥΚΑ που λαμβάνει η Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. καταγράφουν 1.336.340 ανθρώπους με διαβήτη το 2026, περίπου 25% περισσότερους από το 2021 (1.067.165). Οι 48.850 έχουν διαβήτη τύπου 1.
Από τη Ρούλα Σκουρογιάννη
Πίσω από κάθε αριθμό, υπάρχουν γονείς που ξυπνούν τη νύχτα για να ελέγξουν το σάκχαρο του παιδιού τους, έφηβοι που θέλουν να ζουν, όπως οι συνομήλικοί τους, ενήλικες που υπολογίζουν κάθε γεύμα και κάθε προπόνηση. Η τεχνολογία έχει αλλάξει σημαντικά αυτή την καθημερινότητα. Οι αισθητήρες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης δείχνουν τις μεταβολές σε πραγματικό χρόνο και τα αυτοματοποιημένα συστήματα χορήγησης ινσουλίνης προσαρμόζουν τη δόση. Οι κατευθυντήριες οδηγίες της Αμερικανικής Διαβητολογικής Εταιρείας για το 2026 το αναγνωρίζουν. Προτείνουν συνεχή καταγραφή γλυκόζης από τη διάγνωση για όσους παίρνουν ινσουλίνη και αυτοματοποιημένη χορήγηση ινσουλίνης ως προτιμώμενη επιλογή στον διαβήτη τύπου 1. Οι οδηγίες επισημαίνουν, επίσης, ότι η χρήση αισθητήρα μπορεί να προσφερθεί σε παιδιά και εφήβους από τη διάγνωση, είτε μόνα τους είτε με τη βοήθεια των φροντιστών τους.
Το ερώτημα στην Ελλάδα δεν είναι αν η τεχνολογία αυτή βοηθά, αλλά ποιος έχει πρόσβαση, με ποια εκπαίδευση και με ποια υποστήριξη. Και κυρίως, αν η καθημερινή ζωή ενός παιδιού με διαβήτη, στο σχολείο, στην εκδρομή και στον αγώνα, προσαρμόζεται σε όσα προσφέρει η επιστήμη. Για αυτά τα καίρια ερωτήματα μιλά στο DailyPharmaNews, ο Χρήστος Δαραμήλας, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σωματείων – Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ.) και Πρόεδρος του Συλλόγου Διαβητικών Θεσσαλονίκης.
Οι αισθητήρες γλυκόζης: ασφάλεια και αποζημίωση
· Οι αισθητήρες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (CGM) δείχνουν τις μετρήσεις σε πραγματικό χρόνο, απευθείας στο κινητό ή στο smartwatch. Τι αλλάζει πραγματικά στην καθημερινότητα των ασθενών; Και ποιοι δικαιούνται σήμερα αποζημίωση στην Ελλάδα;
«Για έναν άνθρωπο που ζει καθημερινά με τον Διαβήτη, η αίσθηση ασφάλειας είναι ανεκτίμητη. Οι αισθητήρες του επιτρέπουν να παρακολουθεί τις μεταβολές της γλυκόζης του και να ειδοποιείται για πιθανές υπογλυκαιμίες ή υπεργλυκαιμίες. Αυτό σημαίνει λιγότερο άγχος, μεγαλύτερη ελευθερία και καλύτερη ποιότητα ζωής.
Στην Ελλάδα, προς το παρόν, αποζημιώνονται για άτομα με Διαβήτη τύπου 1. Ως Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. διεκδικούμε την αποζημίωσή τους και για τα άτομα με Διαβήτη τύπου 2 που ακολουθούν εντατικοποιημένη ινσουλινοθεραπεία. Η πρόσφατη εξαγγελία του Πρωθυπουργού για επέκταση της αποζημίωσης από τη νέα χρονιά, σύμφωνα με την πρόταση που καταθέσαμε στον Υπουργό Υγείας, μας γεμίζει αισιοδοξία. Περιμένουμε, όμως, να γίνει πράξη».
Το «τεχνητό πάγκρεας»: μια συσκευή δεν αρκεί
· Τα συστήματα αυτοματοποιημένης χορήγησης ινσουλίνης αλλάζουν τη διαχείριση του Διαβήτη τύπου 1. Πόσο εύκολη είναι η πρόσβαση σε αυτά για παιδιά, εφήβους και ενήλικες; Υπάρχουν εμπόδια στην αποζημίωση, στην εκπαίδευση και στην παρακολούθηση από τα νοσοκομεία;
«Τα αυτοματοποιημένα συστήματα χορήγησης ινσουλίνης αποτελούν πραγματική επανάσταση στη διαχείριση του Διαβήτη τύπου 1. Προσφέρουν καλύτερη ρύθμιση της γλυκόζης και κάνουν την καθημερινότητα των παιδιών, των εφήβων και των ενηλίκων πιο εύκολη και ασφαλή.
Όμως δεν έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες πρόσβασης, ιδιαίτερα στην περιφέρεια. Και δεν αρκεί να αποζημιώνεται μια συσκευή. Χρειάζονται σωστή επιλογή συστήματος, εκπαίδευση και συνεχής υποστήριξη από εξειδικευμένους επαγγελματίες υγείας και οργανωμένα διαβητολογικά κέντρα. Στην Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. αγωνιζόμαστε για να έχει κάθε άνθρωπος με Διαβήτη, όπου κι αν ζει, πρόσβαση σε αυτή την τεχνολογία και τη δυνατότητα να τη χρησιμοποιεί με ασφάλεια».
«Κανένα παιδί δεν πρέπει να στερείται μια εκδρομή»
· Παρά τη βοήθεια των αισθητήρων και των αντλιών ινσουλίνης, η σχολική καθημερινότητα παραμένει δύσκολη για πολλά παιδιά με Διαβήτη τύπου 1 και τις οικογένειές τους. Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζουν; Είναι επαρκής η σχολική νοσηλευτική υποστήριξη; Και τι πρέπει να αλλάξει;
«Σκεφτείτε την αγωνία ενός γονιού που αφήνει το παιδί του στο σχολείο χωρίς να γνωρίζει αν θα υπάρχει κάποιος να το βοηθήσει σε μια υπογλυκαιμία. Ή τη στενοχώρια ενός παιδιού που δεν μπορεί να πάει εκδρομή με τους συμμαθητές του αν δεν το συνοδεύσει η μητέρα ή ο πατέρας του. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να αλλάξει!
Παρά την πρόοδο της τεχνολογίας, εξακολουθούν να υπάρχουν ελλείψεις σε σχολικούς νοσηλευτές και στην εκπαίδευση του προσωπικού. Χρειαζόμαστε σταθερή νοσηλευτική υποστήριξη, εκπαιδευτικούς που γνωρίζουν πώς να αντιμετωπίσουν μια υπογλυκαιμία και σαφείς διαδικασίες για την ασφάλεια των παιδιών. Κανένα παιδί δεν πρέπει να στερείται μια εκδρομή, έναν αγώνα ή τη χαρά του παιχνιδιού εξαιτίας του Διαβήτη. Κάθε παιδί με Διαβήτη έχει δικαίωμα να ζει τα σχολικά του χρόνια με ασφάλεια, ελευθερία και χαρά, όπως ακριβώς όλα τα άλλα παιδιά. Γιατί ζει με τον Διαβήτη, αλλά δεν είναι ο Διαβήτης του».
