Ο καυτηριασμός θυρεοειδικών όζων με ραδιοσυχνότητες αποτελεί μία σύγχρονη, ασφαλή και ελάχιστα επεμβατική μέθοδο αντιμετώπισης καλοήθων όζων του θυρεοειδούς. Κατά τη διαδικασία, χρησιμοποιείται ένα ειδικά σχεδιασμένο ηλεκτρόδιο για τον θυρεοειδή αδένα, το οποίο επιτρέπει τη στοχευμένη καταστροφή του όζου, χωρίς να επηρεάζεται ο υγιής γύρω ιστός και χωρίς να δημιουργείται ουλή.
«Μετά τη θεραπεία, ο θυρεοειδικός όζος μειώνεται προοδευτικά σε μέγεθος, γεγονός που οδηγεί σε σημαντική ανακούφιση των συμπτωμάτων πίεσης που προκαλούσε (όπως δυσφορία ή δυσκολία στην κατάποση). Για τον λόγο αυτό, η μέθοδος αποτελεί εξαιρετική εναλλακτική λύση στη χειρουργική επέμβαση», επισημαίνει ο κ. Κωνσταντίνος Σέγκος, Ενδοκρινολόγος, επιστημονικός συνεργάτης του Metropolitan General, ο οποίος έχει εφαρμόσει τον καυτηριασμό θυρεοειδικών όζων με ραδιοσυχνότητες σε μεγάλο αριθμό ασθενών στις Ηνωμένες Πολιτείες, με εξαιρετικά αποτελέσματα και χωρίς επιπλοκές.
Πώς πραγματοποιείται ο καυτηριασμός;
«Η διαδικασία γίνεται με την τοποθέτηση ενός ειδικού ηλεκτροδίου μέσα στον θυρεοειδικό όζο, υπό συνεχή υπερηχογραφική καθοδήγηση. Όταν το ηλεκτρόδιο ενεργοποιηθεί από τον ιατρό, η ηλεκτρική ενέργεια μετατρέπεται σε ενέργεια ραδιοσυχνοτήτων, η οποία προκαλεί άμεση αύξηση της θερμοκρασίας σε μια μικρή, ελεγχόμενη περιοχή γύρω από το άκρο του ηλεκτροδίου (συνήθως 7–10 χιλιοστά).
Ο ιατρός μετακινεί σταδιακά το ηλεκτρόδιο μέσα στον όζο, ώστε να επιτευχθεί πλήρης καυτηριασμός του και καταστροφή των κυττάρων του, προστατεύοντας παράλληλα τον υγιή θυρεοειδικό ιστό και τις παρακείμενες ανατομικές δομές. Μετά την ολοκλήρωση της επέμβασης, ο/η ασθενής παραμένει υπό παρακολούθηση για σύντομο χρονικό διάστημα και επιστρέφει στο σπίτι την ίδια ημέρα, ενώ συνήθως μπορεί να επανέλθει στις καθημερινές δραστηριότητες και στην εργασία του/της την επόμενη μέρα.
Η μείωση του μεγέθους του όζου συνεχίζεται για αρκετούς μήνες μετά τη θεραπεία, με πιο γρήγορο ρυθμό τις πρώτες εβδομάδες. Δεν δημιουργείται ουλή, δεν επηρεάζονται οι παραθυρεοειδείς αδένες και στις περισσότερες περιπτώσεις η φυσιολογική λειτουργία του θυρεοειδούς διατηρείται» εξηγεί ο ειδικός.
Ποιοι ασθενείς είναι κατάλληλοι για καυτηριασμό θυρεοειδικών όζων με ραδιοσυχνότητες;
«Κατάλληλοι υποψήφιοι για Thyroid RFA είναι ασθενείς με μεγάλους θυρεοειδικούς όζους, οι οποίοι έχουν αποδειχθεί καλοήθεις μέσω βιοψίας (FNA) και προκαλούν ενοχλητικά συμπτώματα πίεσης, όπως δυσκολία στην κατάποση ή στην αναπνοή, βράγχος φωνής, βήχα ή αίσθημα ξένου σώματος στον λαιμό. Επίσης, η μέθοδος ενδείκνυται σε περιπτώσεις αισθητικής ενόχλησης ή σε λειτουργικούς (θερμούς) όζους που προκαλούν υπερθυρεοειδισμό.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι όζοι να απεικονίζονται πλήρως στον υπέρηχο και να μην υπάρχουν συγκεκριμένες αντενδείξεις. Υπάρχουν σαφή κριτήρια επιλογής, τα οποία εξαρτώνται από τα χαρακτηριστικά κάθε όζου. Για τον λόγο αυτόν, συνιστάται η επικοινωνία με τον ειδικό ιατρό, ώστε να αξιολογηθεί εάν η μέθοδος είναι κατάλληλη για τον εκάστοτε ασθενή», διευκρινίζει.
Ποια αποτελέσματα αναμένονται;
«Στους καλοήθεις θυρεοειδικούς όζους, η μέση μείωση του όγκου κυμαίνεται μεταξύ 60% και 80%, με σημαντική βελτίωση ή ακόμη και πλήρη εξάλειψη των συμπτωμάτων πίεσης. Περίπου το 85–90% των όζων παρουσιάζει μείωση μεγαλύτερη από 50% μέσα σε 6 έως 12 μήνες από τη θεραπεία. Σε ποσοστό 10–15% των περιπτώσεων, ο όζος μπορεί να εμφανίσει εκ νέου αύξηση μεγέθους μέσα στα επόμενα 5 χρόνια. Σε μεγάλους όζους ενδέχεται να απαιτηθεί περισσότερη από μία συνεδρία για το βέλτιστο αποτέλεσμα.
Στους λειτουργικούς (τοξικούς) όζους, εκτός από τη σμίκρυνση του όγκου, παρατηρείται και αποκατάσταση της φυσιολογικής θυρεοειδικής λειτουργίας στο 50–80% των ασθενών, οδηγώντας σε πλήρη ύφεση του υπερθυρεοειδισμού», αναφέρει.
Υπάρχουν επιπλοκές μετά τον καυτηριασμό;
«Ο κίνδυνος επιπλοκών από το Thyroid RFA είναι πολύ μικρός και σαφώς χαμηλότερος σε σύγκριση με τη χειρουργική αφαίρεση του θυρεοειδούς, ιδιαίτερα όταν η επέμβαση πραγματοποιείται από έμπειρο και εξειδικευμένο ιατρό.
Οι σοβαρότερες επιπλοκές περιλαμβάνουν την παροδική πάρεση του παλίνδρομου λαρυγγικού νεύρου, η οποία μπορεί να προκαλέσει βράγχος ή αλλαγή στη φωνή (περίπου 1% πιθανότητα). Σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις, η βλάβη μπορεί να είναι μόνιμη (~0,2%). Η ρήξη του όζου αποτελεί επίσης σπάνια επιπλοκή, με αντίστοιχα χαμηλή συχνότητα.
Επιπλοκές που απειλούν τη ζωή είναι εξαιρετικά σπάνιες. Ο πόνος συνήθως είναι ήπιος και ελέγχεται επαρκώς με τοπική αναισθησία. Συμπτώματα όπως ναυτία, έμετος, εγκαύματα, παροδικές αγγειοκινητικές αντιδράσεις, πυρετός, λοίμωξη, αιμορραγία, αιματώματα ή βλάβη άλλων νεύρων εμφανίζονται πολύ σπάνια. Η εμφάνιση υποθυρεοειδισμού μετά την επέμβαση είναι επίσης εξαιρετικά σπάνια (περίπου 0,1%)», καταλήγει ο κ. Σέγκος.