Τι θα διαβάσετε στο άρθρο
- Γιατί η αντιβίωση δεν είναι λύση για κάθε καλοκαιρινό σύμπτωμα.
- Ποια περιστατικά οδηγούν συχνά σε λάθος χρήση.
- Γιατί η μικροβιακή αντοχή αφορά όλους.
- Ποιος είναι ο ρόλος γιατρού και φαρμακοποιού.
Πονόλαιμος στο νησί. Ωτίτιδα μετά από μπάνια. Γαστρεντερίτιδα στο ταξίδι. Ενόχληση στην ούρηση. Κάθε καλοκαίρι, μαζί με τις διακοπές, επιστρέφει και η παλιά συνήθεια, «να πάρουμε μια αντιβίωση να τελειώνουμε».
Μόνο που η αντιβίωση δεν είναι παυσίπονο, δεν είναι προληπτικό μέτρο και δεν είναι λύση για κάθε ενόχληση. Είναι φάρμακο που πρέπει να χορηγείται όταν υπάρχει ένδειξη, στη σωστή δόση, για τη σωστή διάρκεια και μετά από ιατρική αξιολόγηση.
Η λανθασμένη χρήση αντιβιοτικών δεν είναι ατομικό λάθος χωρίς συνέπειες. Συνδέεται με τη μικροβιακή αντοχή, ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα δημόσιας υγείας. Το ECDC εκτιμά ότι κάθε χρόνο στην ΕΕ, την Ισλανδία και τη Νορβηγία περισσότεροι από 35.000 άνθρωποι πεθαίνουν από λοιμώξεις που προκαλούνται από βακτήρια ανθεκτικά στα αντιμικροβιακά.
Στις διακοπές, το πρόβλημα ενισχύεται από την απόσταση από τον γιατρό, την επιθυμία να μη χαλάσει το ταξίδι και την ύπαρξη παλιών φαρμάκων στο σπίτι ή στη βαλίτσα. Όμως μια γαστρεντερίτιδα δεν χρειάζεται πάντα αντιβίωση. Ένας πονόλαιμος μπορεί να είναι ιογενής. Μια ωτίτιδα χρειάζεται αξιολόγηση. Μια ουρολοίμωξη δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με τυχαίο σχήμα.
Ο φαρμακοποιός βρίσκεται συχνά μπροστά στο αίτημα του πολίτη που θέλει «κάτι δυνατό». Εκεί χρειάζεται καθαρή επικοινωνία. Όχι απόρριψη, όχι επίπληξη, αλλά εξήγηση. Τι συμπτώματα υπάρχουν; Πόσες ημέρες διαρκούν; Υπάρχει πυρετός; Υπάρχουν σημάδια αφυδάτωσης; Υπάρχει ιστορικό; Χρειάζεται γιατρός;
Η σωστή χρήση αντιβιοτικών είναι καθημερινή πράξη στο φαρμακείο, στο ιατρείο, στο σπίτι, στις διακοπές. Κάθε αχρείαστη αντιβίωση δεν λύνει απλώς ένα ανύπαρκτο πρόβλημα. Δημιουργεί ένα σημαντικότερο για το μέλλον.
Δεν κρατάμε αντιβιοτικά «για ώρα ανάγκης» χωρίς οδηγία. Δεν παίρνουμε ό,τι είχε μείνει από παλιά. Δεν πιέζουμε για συνταγή όταν δεν χρειάζεται. Και δεν ξεχνάμε ότι η υπεύθυνη χρήση φαρμάκων είναι μέρος της δημόσιας υγείας και κατ’ επέκταση της δικής μας υγείας.