Από τη Γιάννα Τριανταφύλλη.
Εδώ και δεκαετίες, οι ογκολόγοι αναζητούν απάντηση σε ένα κρίσιμο ερώτημα: από ποια ηλικία και μετά η χημειοθεραπεία σταματά να είναι ωφέλιμη για τους ασθενείς με καρκίνο και αρχίζει να προκαλεί βλάβες στην υγεία;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι κρίσιμη, καθώς μπορεί να καθορίσει όχι μόνο την επιβίωση των ασθενών αλλά και την ποιότητα ζωής τους κατά τη διάρκεια της θεραπείας.
Μια πρόσφατη μεγάλη κορεατική μελέτη φαίνεται ότι βρήκε την απάντηση: σύμφωνα με τα ευρήματα, πάνω από την ηλικία των 70 ετών η χημειοθεραπεία, όχι μόνο χάνει την αποτελεσματικότητά της αλλά και αυξάνει τον κίνδυνο σοβαρών παρενεργειών.
Τα ανησυχητικά ευρήματα της μελέτης
Ερευνητές από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Guro, στη Ν. Κορέα, ανέλυσαν εθνικά αρχεία υγείας από σχεδόν 8.500 ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου, θέλοντας να διερευνήσουν ποια οφέλη επιβίωσης προσφέρει η οξαλιπλατίνη – ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας του καρκίνου του παχέος εντέρου – σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες ασθενών.
Τα ευρήματα της μελέτης, που δημοσιεύθηκαν στο JAMA Network Open, ήταν αρκετά ανησυχητικά: Στους ασθενείς με καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου III ηλικίας 70 ετών και κάτω, η προσθήκη οξαλιπλατίνης στην τυπική χημειοθεραπεία μείωσε τον κίνδυνο θανάτου κατά 41%, αυξάνοντας τα ποσοστά πενταετούς επιβίωσης από 78% σε σχεδόν 85%.
Αντίθετα, στους ασθενείς άνω των 70 ετών το φάρμακο δεν παρείχε κανένα απολύτως πλεονέκτημα επιβίωσης. Επιπλέον, σχεδόν το 40% των ασθενών άνω των 70 ετών – με καρκίνο σταδίου ΙΙ και ΙΙΙ – που έκαναν χημειοθεραπεία τη διέκοψαν νωρίτερα λόγω σοβαρών παρενεργειών.
Εξατομίκευση της χημειοθεραπείας
Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα ευρήματα αμφισβητούν τις τρέχουσες πρακτικές που προβλέπουν εντατικά χημειοθεραπευτικά σχήματα ανεξάρτητα από την ηλικία του ασθενούς.
Όπως τονίζουν, το συμπέρασμα που προκύπτει από αυτά τα ευρήματα είναι σαφές: τα επιθετικά χημειοθεραπευτικά σχήματα που έχουν σχεδιαστεί για νεότερους ασθενείς μπορεί να κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό σε άτομα άνω των 70 ετών.
Η εξατομίκευση της χημειοθεραπείας με βάση βιολογικούς παράγοντες, και όχι μόνο χρονολογικούς, είναι απαραίτητη για τη μεγιστοποίηση του οφέλους και τη μείωση της τοξικότητας, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους ασθενείς.
Καθώς η θεραπεία του καρκίνου δίνει ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στην ιατρική ακριβείας, η ηλικία των 70 ετών αναδεικνύεται ως μια κρίσιμη διαχωριστική γραμμή που θα μπορούσε να καθοδηγήσει τα επόμενα χρόνια τις αποφάσεις θεραπείας για χιλιάδες ασθενείς παγκοσμίως.