Σε επαναλαμβανόμενες στάσεις εργασίας από τη Δευτέρα 4 έως και την Παρασκευή 8 Μαΐου 2026 και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην είσοδο του Θριασίου Νοσοκομείου, προχωρούν οι εργαζόμενοι του νοσηλευτικού ιδρύματος λόγω της υποστελέχωσης.
Όπως καταγγέλλεται από το Σωματείο Εργαζομένων, η υποστελέχωση έχει λάβει επικίνδυνες διαστάσεις, δημιουργώντας συνθήκες συνεχούς υπερεργασίας. Στους νοσηλευτές των χειρουργείων οφείλονται περίπου 3.000 ημέρες ρεπό, ενώ περισσότερες από 210 ημέρες κανονικής άδειας παραμένουν σε εκκρεμότητα, ακόμη και από το 2020, γεγονός που παραβιάζει βασικές διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας.
Την ίδια ώρα, δεκάδες οργανικές θέσεις παραμένουν κενές, επιδεινώνοντας περαιτέρω την κατάσταση. Συγκεκριμένα, καταγράφονται 134 κενές θέσεις νοσηλευτικού προσωπικού και 62 θέσεις τραυματιοφορέων και βοηθών θαλάμου, ενώ απορρίφθηκε αίτημα για αύξηση των θέσεων ειδικευόμενων.
Η παρατεταμένη πίεση έχει οδηγήσει πολλούς εργαζόμενους σε επαγγελματική εξουθένωση (burnout), με το Σωματείο να επισημαίνει ότι ακόμη και νεαρής ηλικίας προσωπικό αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Τρεις εργαζόμενοι βρίσκονται ήδη σε μακροχρόνια αναρρωτική άδεια, γεγονός που αποτυπώνει το μέγεθος της επιβάρυνσης.
Οι εργαζόμενοι προειδοποιούν ότι η υποστελέχωση αυξάνει τον κίνδυνο λαθών και υπονομεύει την ασφαλή λειτουργία των χειρουργείων.
Τα αιτήματά τους επικεντρώνονται στην άμεση ενίσχυση των χειρουργείων με προσωπικό – συγκεκριμένα με τέσσερις νοσηλευτές, έναν βοηθό θαλάμου και έναν γραμματέα – καθώς και στη χορήγηση όλων των οφειλόμενων ημερών ανάπαυσης και αδειών. Παράλληλα, ζητούν μόνιμες προσλήψεις, μετατροπή των συμβάσεων των συμβασιούχων σε αορίστου χρόνου και κάλυψη των τριών κενών θέσεων ειδικευμένων αναισθησιολόγων, με παράλληλη σύσταση νέων οργανικών θέσεων.
Το Σωματείο αποδίδει την ευθύνη για την παρούσα κατάσταση στη διοίκηση του νοσοκομείου και τη διεύθυνση της Νοσηλευτικής Υπηρεσίας, υποστηρίζοντας ότι αγνόησαν επανειλημμένες προειδοποιήσεις για την επιδείνωση των συνθηκών. Όπως τονίζεται, οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται στους εργαζόμενους, αλλά μεταφέρονται και στους ασθενείς, οι οποίοι βιώνουν τις συνέπειες ενός συστήματος που λειτουργεί πλέον στα όριά του.