Τη συγκρότηση ενός καθολικού και ποιοτικού κοινωνικού κράτους, με ιδιαίτερη έμφαση στους τομείς της Υγείας και της Εκπαίδευσης προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας μέσα από το Μανιφέστο για την «Κυβερνώσα Αριστερά» που έδωσε στη δημοσιότητα.
Στο κείμενο, που αναρτήθηκε στην προσωπική ιστοσελίδα του πρώην πρωθυπουργού, επισημαίνεται ότι μια «Κυβερνώσα Αριστερά» οφείλει να οικοδομήσει ισχυρές κοινωνικές δομές, διασφαλίζοντας ισότιμη πρόσβαση όλων των πολιτών σε βασικά δημόσια αγαθά.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού συστήματος υγείας υπογραμμίζοντας ότι η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση κρίσιμων τομέων οδηγούν στην απαξίωσή τους, με αποτέλεσμα την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα. Αυτό, σύμφωνα με τους συντάκτες του κειμένου, μετακυλίει το κόστος στους πολίτες, οι οποίοι καλούνται να καλύψουν βασικές ανάγκες από την τσέπη τους. «Ενδεικτικό της κατάστασης είναι το γεγονός ότι οι ιδιωτικές δαπάνες για υγεία και εκπαίδευση στην Ελλάδα παραμένουν υπερδιπλάσιες από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Στο ίδιο πλαίσιο, ασκείται έντονη κριτική στο μοντέλο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο χαρακτηρίζεται ως αντιπαραγωγικό και χωρίς κοινωνικό σχεδιασμό. «Η συστηματική υποχρηματοδότηση της δημόσιας υγείας, σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση των δημόσιων νοσοκομείων και μονάδων υγείας, αναδεικνύεται ως βασικό πρόβλημα που απαιτεί άμεση αντιμετώπιση» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Το Μανιφέστο Τσίπρα προτείνει συγκεκριμένες κατευθύνσεις πολιτικής. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η περιφερειακή και αποκεντρωμένη οργάνωση του συστήματος υγείας, η ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας, η αναβάθμιση των νοσοκομείων, καθώς και η ίδρυση μονάδων οικογενειακής ιατρικής σε κάθε δήμο. Παράλληλα, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην ψυχική υγεία, με προτάσεις για τομεοποίηση των υπηρεσιών και επαναφορά του θεσμικού πλαισίου για τις δομές απεξάρτησης.
Στο κείμενο που ετοίμασε η επιστημονική ομάδα του ΙΝΑΤ (Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας), ξεχωριστή θέση κατέχει και η αναφορά στην τεχνητή νοημοσύνη, η οποία αντιμετωπίζεται ως πεδίο με ισχυρή ηθική και πολιτική διάσταση. Σύμφωνα με το κείμενο, η ανάπτυξη και εφαρμογή της πρέπει να υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο και ρύθμιση, ενώ παράλληλα πρέπει να διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση των πολιτών στα οφέλη της, ιδίως σε τομείς όπως η υγεία και η εκπαίδευση.