Το άγχος αποχωρισμού είναι ένα φυσιολογικό στάδιο της ανάπτυξης κάθε παιδιού, που χαρακτηρίζεται από έντονη δυσφορία όταν ένα παιδί είναι μακριά από τους γονείς του.
Σύμφωνα με τους ειδικούς ωστόσο, περίπου το 4% των παιδιών σχολικής και προσχολικής ηλικίας αναπτύσσει αγχώδη διαταραχή αποχωρισμού, μια δύσκολη συναισθηματική κατάσταση που διαταράσσει την ψυχολογία και την καθημερινότητα του παιδιού.
Η Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος Αντιγόνη Γινοπούλου μας εξηγεί ποια είναι τα σημάδια που δείχνουν ότι ένα παιδί έχει αναπτύξει αγχώδη διαταραχή αποχωρισμού.
![](https://liveit.gr/wp-content/uploads/2023/07/Γινοπούλου-παιδοψυχολόγος-1-200x300.jpg)
Το άγχος αποχωρισμού είναι μια διαταραχή με έναρξη την προσχολική ηλικία και μπορεί να φτάσει μέχρι την ηλικία των 18 ετών, σπάνια όμως εμφανίζεται στην εφηβεία. Το άγχος αποχωρισμού αφορά τους συγγενείς πρώτου βαθμού ή τον βασικό φροντιστή του παιδιού και έχει παρατηρηθεί ότι η οικογένεια του παιδιού είναι εξαιρετικά δεμένη. Η διαταραχή εμφανίζεται εξίσου συχνά και στα δύο φύλα και αφορά περίπου το 5% των παιδιών.
Το βασικό χαρακτηριστικό της διαταραχής αυτής είναι το έντονο και υπερβολικό άγχος που νιώθει το παιδί στην πιθανότητα ή στην πραγματικότητα να αποχωριστεί τον βασικό φροντιστή του. Εκτός από τον φόβο αποχωρισμού, το παιδί φοβάται τα ατυχήματα, το σκοτάδι, το θάνατο, τους κλέφτες κλπ. Συχνά η διαταραχή συνδυάζεται με την καταθλιπτική διάθεση ή με κρίση πανικού.
![](https://www.easyadv.eu/www/images/0fd93b5c423f866dea870273bef4001a.jpg)
Σημάδια που δείχνουν ότι ένα παιδί έχει αγχώδη διαταραχή αποχωρισμού:
- άρνηση να πάει σχολείο
- φόβος να μείνει μόνο το στο σπίτι με άλλο άτομο εκτός από τον βασικό φροντιστή
- απροθυμία να κοιμηθεί στο κρεβάτι μόνο του
- επαναλαμβανόμενοι εφιάλτες που αφορούν τον αποχωρισμό
- υπερβολική ενόχληση όταν ο βασικός φροντιστής πρόκειται να απουσιάσει από το σπίτι
- επαναλαμβανόμενα και επίμονα σωματικά συμπτώματα όπως πόνοι στομάχου, ναυτία , εμετός, πονοκέφαλος.
Η θεραπεία του άγχους αποχωρισμού έχει ως αρχικό στόχο τη διερεύνηση της σχέσης του παιδιού με τους γονείς και της συμπεριφοράς τους απέναντι του, στη συνέχεια θα επικεντρωθεί στο παιδί. Η θεραπεία περιλαμβάνει εκτός από την ατομική ψυχοθεραπεία του παιδιού και την οικογενειακή θεραπεία των γονιών από διαφορετικούς θεραπευτές.