Από τη Γιάννα Τριανταφύλλη.
Η φίμωση στα παιδιά είναι μια κοινή ανησυχία που προβληματίζει πολλούς γονείς και από τις πιο συχνές αιτίες επίσκεψης στον παιδίατρο ή στον παιδοχειρουργό.
Ωστόσο, όπως εξηγεί στο DailyPharmaNews ο Παιδίατρος Δρ. Κωνσταντίνος Χριστοδουλίδης, αν και πρόκειται για μια συχνή κατάσταση στα παιδιά, σπάνια είναι παθολογική και με τους κατάλληλους χειρισμούς από τον παιδίατρο και τον παιδοχειρουργό αντιμετωπίζεται επιτυχώς στην πλειονότητα των περιπτώσεων.
«Ένας πολύ συχνός προβληματισμός που ακούν οι παιδίατροι από τους γονείς είναι κατά πόσο το αγοράκι τους έχει φίμωση ή όχι, και τι πρέπει να κάνουν σε περίπτωση που συμβαίνει αυτό.
Φίμωση ονομάζεται η κατάσταση κατά την οποία η βάλανος δεν αποκαλύπτεται, με την έλξη της ακροποσθίας προς τα πίσω. Η βάλανος είναι η κεφαλή του πέους ενώ ακροποσθία ονομάζεται το προστατευτικό κομμάτι από δέρμα που την περιβάλλει.
Κάτι πάρα πολύ σημαντικό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι κατά τον πρώτο χρόνο ζωής, η φίμωση είναι φυσιολογική! Στο μεγαλύτερο ποσοστό, και χωρίς καμία απολύτως παρέμβαση, η ακροποσθία έλκεται προς τα πίσω και η βάλανος αποκαλύπτεται πλήρως μέχρι την ηλικία των 3-4 χρόνων.
Υπάρχουν 4 βασικοί λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν σε φίμωση:
• Η ακροποσθία έχει στενό άνοιγμα και δεν μπορεί να τραβηχτεί προς τα πίσω. Μερικές φορές είναι τόσο στενό το άνοιγμα με αποτέλεσμα να μην αποκαλύπτεται καν η ουρήθρα και κατά την ούρηση να παρατηρούμε φούσκωμα της ακροποσθίας.
• Η ακροποσθία είναι πιο στενή σε κάποιο σημείο (στενωτικός δακτύλιος) και στο σημείο εκεί υπάρχει αδυναμία περαιτέρω τραβήγματος.
• Υπάρχει ανάπτυξη ουλών (ουλώδης ιστός) μεταξύ της βαλάνου και της ακροποσθίας που εμποδίζουν την έλξη της ακροποσθίας προς τα πίσω(ουλώδης φίμωση). Οι ουλές συνήθως δημιουργούνται όταν η ακροποσθία έλκεται απότομα με αποτέλεσμα να δημιουργούνται μικροτραυματισμοί οι οποίοι στη συνέχεια επουλώνονται και αφήνουν ουλώδη ιστό.
• Υπάρχουν συμφύσεις μεταξύ της βαλάνου και της ακροποσθίας που εμποδίζουν την έλξη της ακροποσθίας. Η κατάσταση αυτή ομοιάζει με φίμωση, και παρόλο που δεν είναι συχνά οι γονείς την εκλαμβάνουν ως φίμωση.
Πότε πρέπει να ανησυχήσω
Στο μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών η φίμωση εξαφανίζεται χωρίς καμία παρέμβαση μέχρι την ηλικία των 4 χρονών. Σε ηλικίες μεγαλύτερες από αυτές, τότε είναι καλό η φίμωση να αντιμετωπιστεί. Μερικές φορές η αντιμετώπιση μπορεί να γίνει λίγο νωρίτερα, αναλόγως της βαρύτητας και της εξέλιξης και πάντα μετά από παιδοχειρουργική εκτίμηση.
Η θεραπευτική αντιμετώπιση της φίμωσης
Η θεραπεία της φίμωσης μπορεί να είναι συντηρητική ή χειρουργική και εξαρτάται από την αιτία και τη σοβαρότητα. Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει την τοπική χρήση στειροειδούς αλοιφής για ένα μήνα. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις ή σε περιπτώσεις που η συντηρητική θεραπεία δεν είναι αποτελεσματική, τότε γίνεται χειρουργική αντιμετώπιση με περιτομή. Σε ορισμένες περιπτώσεις όπου η αιτία είναι η ύπαρξη συμφύσεων, ο παιδοχειρουργός μπορεί να λύσει τις συμφύσεις με ειδικό εργαλείο.
Η φίμωση πρέπει να θεραπεύεται καθώς η μη αποκάλυψη της βαλάνου, οδηγεί σε πόνο κατά την στύση και κατά την σεξουαλική επαφή και κατά την προσπάθεια έλξης της ακροποσθίας. Επίσης, μπορεί να οδηγήσει σε δημιουργία φλεγμονής στην περιοχή κυρίως λόγω ανεπαρκούς καθαρισμού.
Μια αθεράπευτη φίμωση μπορεί επίσης να οδηγήσει σε παραφίμωση, μια επώδυνη κατάσταση κατά την οποία μετά την πλήρη αποκάλυψη της βαλάνου, η ακροποσθία αδυνατεί να επιστρέψει στην θέση που καλύπτει την βάλανο και παραμένει γύρω από τη βάλανο πιέζοντας την, δημιουργώντας έτσι έντονο πόνο και πρήξιμο.
Τι είναι σημαντικό να θυμούνται οι γονείς
Συμπερασματικά, εάν το αγοράκι σας έχει φίμωση είναι σημαντικό να θυμάστε ότι:
• Η φίμωση κατά τη γέννηση είναι φυσιολογική και στην πλειονότητα των περιπτώσεων εξαφανίζεται χωρίς παρέμβαση μέχρι την ηλικία των 3-4 ετών.
• Δεν προσπαθούμε ποτέ να έλξουμε “επιθετικά” προς τα πίσω την ακροποσθία διότι μπορεί να προκαλέσουμε τραυματισμό και δημιουργία ουλώδους ιστού. Δεν συνίσταται να γίνεται ούτε κατά το μπάνιο, όπως πολλοί γονείς πιστεύουν! Ένας απλός κανόνας για τους γονείς είναι ότι δεν κάνουμε καμία προσπάθεια έλξης της ακροποσθίας, ειδικά καθ’ όλη τη διάρκεια του πρώτου χρόνου ζωής του παιδιού.
• Η παρακολούθηση της φίμωσης γίνεται πάντα από τον παιδίατρο σε συνεργασία με παιδοχειρουργό, οι οποίοι δίνουν στους γονείς τις κατάλληλες οδηγίες».