Μια σημαντική προσωπικότητα του ελληνικού κινήματος ασθενών, η Βάσω Μαράκα, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη αγώνων, διεκδικήσεων και προσφοράς στους ανθρώπους που ζουν με Πολλαπλή Σκλήρυνση.
Για περισσότερες από δύο δεκαετίες, η παρουσία της στον χώρο των συλλόγων ασθενών υπήρξε ενεργή και ουσιαστική. Από το 2001 συμμετείχε στις οργανώσεις ασθενών, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Ατόμων με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας Αττικής και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ατόμων με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος.
Η δράση της δεν περιορίστηκε στην εκπροσώπηση των ασθενών. Η Βάσω Μαράκα βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της διεκδίκησης για ισότιμη πρόσβαση στις θεραπείες, καλύτερη φροντίδα από το σύστημα υγείας, ουσιαστική κοινωνική προστασία και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Αγωνίστηκε για να ακουστεί η φωνή των ανθρώπων με Πολλαπλή Σκλήρυνση, να αναγνωριστούν οι πραγματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους και, κυρίως, να αντιμετωπιστεί το κοινωνικό στίγμα που εξακολουθεί να συνοδεύει τη νόσο. Παράλληλα, εργάστηκε συστηματικά για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, μέσα από εκστρατείες, επιστημονικές ημερίδες και πρωτοβουλίες υποστήριξης των ασθενών και των οικογενειών τους.
Η ίδια γνώριζε ότι η Πολλαπλή Σκλήρυνση αλλάζει τη ζωή ενός ανθρώπου, χωρίς όμως να του στερεί το δικαίωμα να συνεχίσει να ονειρεύεται, να δημιουργεί και να συμμετέχει ενεργά στην κοινωνία. «Πάντα να προχωράς εκεί που οι άλλοι σταματούν» ήταν το χαρακτηριστικό μήνυμά της προς τους ανθρώπους που ζουν με τη νόσο. Μια φράση που συμπύκνωνε τη φιλοσοφία και τη στάση ζωής της. Η απουσία της αφήνει ένα μεγάλο κενό στο οργανωμένο κίνημα των ασθενών.
Το έργο της, όμως, αποτελεί παρακαταθήκη για όσους συνεχίζουν να διεκδικούν μια κοινωνία με περισσότερη γνώση, ισότητα, προσβασιμότητα και σεβασμό στους ανθρώπους με χρόνια νοσήματα. Γιατί η προσφορά δεν μετριέται μόνο με όσα καταφέρνει κάποιος στη διάρκεια της ζωής του, αλλά και με όσα αφήνει πίσω του για να συνεχίσουν οι επόμενοι. Καλό ταξίδι, κ. Μαράκα, αγαπητή Βάσω …
