Από τον Χαράλαμπο Πετρόχειλο
Ακούγοντας φαρμακοποιούς να μιλούν είτε δημόσια μπροστά σε κάποιο ακροατήριο είτε σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνιστολόγια αλλά και σε ιδιωτικές συνομιλίες αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα πως νιώθουν ότι η πολιτεία δεν έχει αντιληφθεί και δεν έχει εκτιμήσει, όπως οι ίδιοι θα περίμεναν και στο βαθμό που θα ήθελαν, αυτό που προσφέρουν πίσω από τον πάγκο του φαρμακείου τους στην καθημερινότητα τους ως επαγγελματίες στο σύστημα υγείας της χώρας που τα τελευταία χρόνια φαίνεται να ανακαλύπτει τη σημασία της πρόληψης και σιγά-σιγά να επενδύει σε αυτήν.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα τα όσα ανέφεραν τόσο ο Πρόεδρος όσο και ο Γενικός Γραμματέας του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου κ.κ. απόστολος Βαλτάς και Μανόλης Κατσαράκης.
Ο μεν πρώτος περιέγραψε τον αγώνα που δίνει ο ΠΦΣ ώστε οι φαρμακοποιοί να μπορέσουν να ανταποκριθούν με επάρκεια στον πολυδιάστατο ρόλο τους μέσα στο νέο περιβάλλον καινοτομίας, όπου πλέον παίζει καθοριστικό ρόλο η ραγδαία ανάπτυξη της πληροφορικής, των νέων τεχνολογιών και της βιοτεχνολογίας, ο δεύτερος κατέθεσε τεκμηριωμένες προτάσεις για την προαγωγή του εμβολιασμού, μεταξύ των οποίων και ήταν και το «να θεσπιστεί μόνιμη αποζημίωση από τον ΕΟΠΥΥ για την πράξη εμβολιασμού στο φαρμακείο, που να καλύπτει συμβουλευτική, αξιολόγηση αντενδείξεων, χορήγηση και καταγραφή».
Σε αυτό το θέμα αναφέρεται με πρόσφατο άρθρο του το PharmacyTimes.com με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η σιωπηλή επανάσταση των φαρμακείων της κοινότητας», όπου γίνεται μία προσπάθεια προσέγγισης της καθημερινής πραγματικότητας μέσα σ’ ένα κοινοτικό φαρμακείο.
«Αν περιπλανηθείτε σε ένα φαρμακείο της κοινότητας για αρκετή ώρα, αρχίζετε να αντιλαμβάνεστε τον ρυθμό του χώρου. Δεν είναι ο ήχος από μπουκάλια χαπιών που κροταλίζουν ή από εκτυπωτές που βγάζουν ετικέτες. Όχι, το πραγματικό soundtrack είναι η σταθερή ροή ανθρώπων που περπατούν προς τον πάγκο με ερωτήσεις που δεν βρίσκετε ακριβώς σε ένα εγχειρίδιο: «Υποτίθεται ότι αυτό το εξάνθημα πρέπει να λάμπει έτσι;», «Ο γιατρός μου είπε να τηλεφωνήσω αν κάτι ένιωσα περίεργο. Λοιπόν, αυτό μου φαίνεται περίεργο» και «Ται δύο φάρμακα ταιριάζουν; Επειδή δεν νομίζω ότι ταιριάζουν μεταξύ τους». Και το κλασικό: «Άκου, μην το πεις στον άντρα μου, αλλά μπορώ να το πάρω αυτό με κρασί;»
Αυτές δεν είναι στιγμές λιανικής πώλησης. Είναι στιγμές «Τράβα μια καρέκλα και μίλα μου, σε εμπιστεύομαι». Και οι φαρμακοποιοί απαντούν σε όλους με αυτό το ήρεμο, εξασκημένο βλέμμα που λέει: «Έχω ακούσει πιο παράξενα πράγματα, και παρεμπιπτόντως, είσαι μια χαρά».
Αυτό είναι που συχνά παραβλέπουν οι πολιτικοί, ενώ κοιτάζουν νόμους και υπολογιστικά φύλλα: Το φαρμακείο έχει ήδη επανεφεύρει τον εαυτό του μπροστά στον καθένα.
Η ταυτότητα του Φαρμακείου έχει ήδη επεκταθεί χωρίς να περιμένει άδεια
Κάπου ανάμεσα στα εμβόλια κατά της γρίπης, «Ο γιατρός μου δεν με έχει καλέσει πίσω» και «Η Google είπε ότι αυτό είναι μοιραίο», οι φαρμακοποιοί ανέλαβαν έναν μεγαλύτερο, πιο περίπλοκο, πιο ανθρώπινο ρόλο. Και το έκαναν χωρίς δραματικό τρόπο, πυροτεχνήματα, παρελάσεις ή δελτία Τύπου με βήμα και δεκάδες μικρόφωνα. Απλώς άρχισαν να βοηθούν τους ανθρώπους όλο και περισσότερο, γιατί έτσι λειτουργεί το επάγγελμα.
Τώρα οι φαρμακοποιοί είναι επαγγελματίες υγείας που μπορούν να κάνουν μία πρώτη διαλογή για τα πάντα, από βήχα μέχρι σύγχυση, να μιλήσουν και ν υποστηρίξουν τα εμβόλια, να συμμετέχουν στη χρόνια φροντίδα, να λειτουργήσουν ως θεραπευτές για καταβεβλημένους φροντιστές και ως «ειρηνευτικές δυνάμεις» στον αιώνιο πόλεμο μεταξύ συνταγογράφων και ασφαλιστικών προγραμμάτων – για να αναφερθούν μόνο μερικά παραδείγματα. Αυτά δεν νομοθετήθηκαν. Απλώς συνέβησαν, αναφέρει το άρθρο. Το φαρμακείο αναπτύχθηκε οργανικά επειδή εμφανίστηκαν πραγματικοί άνθρωποι που χρειάζονταν βοήθεια.
Η πολιτική εξακολουθεί να γράφεται για μια παρελθούσα έκδοση της Φαρμακευτικής
Μάλιστα, το άρθρο καυτηριάζει θα έλεγε κανείς το γεγονός πως τελικά οι πολιτικοί θεσπίζουν νόμους εξακολουθώντας να πιστεύουν ότι ή να προσποιούνται πως οι φαρμακοποιοί λειτουργούν σε ένα παλιότερο μοτίβο εργασίας.
«Στην πραγματική ζωή, ο φαρμακοποιός κάνει ζογκλερικά με ένα εμβόλιο γρίπης, εξηγεί μια νέα συνταγή για το πεπτίδιο-1 που μοιάζει με γλυκαγόνη, πιάνει μια αλληλεπίδραση που έχασε ο συνταγογράφος, αποκωδικοποιεί ένα μισογραμμένο σημείωμα, ηρεμεί μια ανήσυχη μαμά και καταλαβαίνει γιατί ο εκτυπωτής βρίσκεται ξανά σε λειτουργία.
Τα καλά νέα; Οι φαρμακοποιοί δεν χρειάζονται μια επανεφεύρεση. Απλώς χρειάζονται πολιτική που να τους δίνει κουράγιο λέγοντας τους με κάποιον τρόπο ότι “Ναι, βλέπουμε τι κάνετε ήδη. Συνεχίστε.”
Οι φαρμακοποιοί, αναφέρει το PharmacyTimes κάνουν ήδη την «ενδιάμεση» δουλειά που εμποδίζει τους ανθρώπους να βυθιστούν σε προβλήματα που μπορούν να αποφευχθούν. «Είναι η γρήγορη στάση μεταξύ του WebMD – που πάντα πιστεύει ότι πεθαίνετε – και ενός γιατρού που μπορεί να σας καλέσει πίσω την επόμενη Πέμπτη».
Μοντέλα πληρωμής που αναγνωρίζουν το πλήρες φάσμα της Φαρμακευτικής Εργασίας
Και το άρθρο συνεχίζει με την πρότασή του πως όλα αυτά που γίνονται μέσα σ’ ένα φαρμακείο της κοινότητας θα πρέπει να πληρώνονται. «Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να δουν τα τηλεφωνήματα που κάνουν οι φαρμακοποιοί κάθε μέρα, θα πίστευαν ότι οι φαρμακοποιοί διοικούν ένα μικρό διπλωματικό σώμα» αναφέρει χαρακτηριστικά. Ένα μοντέλο πληρωμής που να αντικατοπτρίζει εξηγήσεις, διευκρινίσεις και συμφιλιώσεις, καθώς και γνωστική πρακτική, πρέπει να αποζημιώνεται για την αξία που προσφέρει. Τα φαρμακεία βρίσκονται στη διασταύρωση μεταξύ ασθενούς, συνταγογράφου και ασφαλιστή, το μεγάλο κέντρο της υγειονομικής περίθαλψης. Ομαλές, προβλέψιμες διαδικασίες βοηθούν όλους και θα πρέπει να πληρώνονται, προτρέπει.
Το μέλλον του φαρμακείου είναι ήδη εδώ. Η πολιτική απλώς πρέπει να το ανταποκριθεί
Το άρθρο καταλήγει στο ότι το μέρος που παραλείπουν οι νομοθετικές ρυθμίσεις είναι η πραγματική ψυχή του κοινοτικού φαρμακείου. Οι φαρμακοποιοί δεν σχεδίασαν μια επανάσταση. Ο κόσμος απλώς άλλαξε και αυτοί παρενέβησαν για να είναι σταθεροί, πρακτικοί και ατάραχοι. Τώρα είναι οδηγοί, κόουτς, σύμβουλοι, εκπαιδευτικοί και παράγοντες μέσα στην κοινοτητα. Η εξέλιξη συνέβη σε πραγματικό χρόνο. Οι πολιτικές χρειάζονται απλώς λίγη βελτίωση. Στο τέλος της ημέρας, ο φαρμακοποιός δεν είναι απλώς το άτομο που δίνει ένα μπουκάλι. Είναι αυτός που το εξηγεί, το προσωποποιεί, ηρεμεί τις ανησυχίες και διασφαλίζει ότι όλα βγάζουν νόημα. Ήρθε η ώρα οι κανόνες που νομοθετούνται να αναγνωρίσουν την πραγματική δουλειά – αυτή που συμβαίνει κάθε μέρα στο γκισέ, πίσω από το γκισέ και μερικές φορές έξω στο πάρκινγκ του φαρμακείου.