Σε μεγάλη πίεση βρίσκεται το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικόν», το οποίο, ενώ καλείται να διαχειριστεί τον τεράστιο όγκο των επειγόντων περιστατικών της Αττικής, μετατρέπεται de facto σε προνοιακή μονάδα φιλοξενίας. Η δραματική έλλειψη κρατικών δομών πρόνοιας οδηγεί στον εγκλωβισμό δεκάδων πολιτών μέσα στις νοσοκομειακές κλίνες, την ώρα που το νοσοκομείο αναγκάζεται να αναπτύσσει περισσότερα από 100 ράντζα σε κάθε εφημερία για να καλύψει τις ανάγκες περίθαλψης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, αναδεικνύοντας τις δομικές αδυναμίες του συστήματος υγείας και την «ένδεια» του κράτους πρόνοιας.
Η «ακτινογραφία» της κρίσης: Ράντζα και ελλείψεις στην περιφέρεια
Η ανάπτυξη ράντζων στο «Αττικόν» δεν είναι τυχαίο γεγονός, αλλά αποτέλεσμα δύο βασικών παραγόντων:
- Η κατάρρευση της περιφέρειας: Το 50% των εισαγωγών προέρχεται από περιφερειακούς νομούς. Τα νοσοκομεία της επαρχίας, αποδεκατισμένα από προσωπικό, αδυνατούν να διαχειριστούν τα περιστατικά, στέλνοντάς τα στα μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας.
- Το έλλειμμα κλινών: Η Ελλάδα διαθέτει μόλις 3,5 νοσοκομειακές κλίνες ανά 1.000 κατοίκους, τη στιγμή που ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανέρχεται σε 5,3. Η απόκλιση αυτή δημιουργεί ασφυκτική πίεση, ειδικά στις παθολογικές κλινικές.
Τα «κοινωνικά περιστατικά»: Νοσηλείες από 3 μήνες έως 2 χρόνια
Η πιο συγκλονιστική πτυχή της κρίσης αφορά τα λεγόμενα κοινωνικά περιστατικά. Πρόκειται για ανθρώπους που έχουν ιαθεί, αλλά παραμένουν στο νοσοκομείο επειδή δεν έχουν πού να πάνε. Στο «Αττικόν» αυτή τη στιγμή φιλοξενούνται 17 τέτοια περιστατικά, με τη διάρκεια παραμονής τους να ξεπερνά κάθε λογική:
- Παθολογικές Κλινικές: 6 άτομα παραμένουν από 7 μήνες έως 2 χρόνια και άλλα 2 άτομα από 6 μήνες έως 1 έτος.
- Χειρουργική Κλινική: 2 περιστατικά φιλοξενούνται από 4 έως 6 μήνες.
- Καρδιοχειρουργική: 3 περιστατικά παραμένουν πάνω από 3 μήνες.
- Λοιπές Κλινικές: 4 άτομα φιλοξενούνται από 2 έως 6 μήνες.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι καλά στην υγεία τους, ωστόσο η φτώχεια, η έλλειψη υποστηρικτικού περιβάλλοντος ή η ανυπαρξία θέσεων σε δημόσιες προνοιακές μονάδες τους κρατούν δέσμιους ενός νοσοκομειακού κρεβατιού.
Η παράλυση των κοινωνικών υπηρεσιών και οι κλειστές πόρτες
Οι κοινωνικές υπηρεσίες των νοσοκομείων, επίσης αποδεκατισμένες, βρίσκονται σε αδιέξοδο. Οι προνοιακές μονάδες της χώρας είναι υπερπλήρεις, ενώ οι κρατικές υπηρεσίες πρόνοιας λάμπουν διά της απουσίας τους.
«Υπάρχουν άνθρωποι που διαθέτουν σπίτια χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Το νοσοκομείο, ορθώς, αρνείται να τους πετάξει στον δρόμο, όμως έτσι στερείται πολύτιμες κλίνες από ασθενείς που τις έχουν άμεση ανάγκη», τονίζει ο κ. Γιαννάκος.
Αυτή η «διασπορά» ασθενών σε κλινικές άλλων ειδικοτήτων (π.χ. παθολογικά περιστατικά σε χειρουργικές κλινικές) αυξάνει κατακόρυφα τον κίνδυνο ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων, επιβαρύνοντας περαιτέρω τη δημόσια υγεία.
800 «αόρατοι» ασθενείς σε όλη τη χώρα
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο «Αττικόν». Υπολογίζεται ότι περίπου 800 κοινωνικά περιστατικά βρίσκονται αυτή τη στιγμή «εγκλωβισμένα» στα νοσοκομεία όλης της χώρας. Πρόκειται για μια αόρατη κρίση που σπάνια απασχολεί τη δημοσιότητα, καθώς αφορά τα πιο ευάλωτα στρώματα της κοινωνίας.
Η πολιτική ηγεσία καλείται να δώσει άμεσες λύσεις, ενισχύοντας τις δομές πρόνοιας και την πρωτοβάθμια φροντίδα, ώστε τα νοσοκομεία να επιτελούν τον πραγματικό τους ρόλο: τη νοσηλεία και τη θεραπεία των ασθενών, και όχι τη φιλοξενία των θυμάτων της κοινωνικής ένδειας.