Οι εργαζόμενοι στο Κέντρο Υγείας Πλωμαρίου καταθέτουν σοβαρές καταγγελίες για κίνδυνο ηλεκτροπληξίας και κάνουν λόγο για υποδομές «παγίδες» και υγειονομική εγκατάλειψη, στην 66 ετών υγειονομική δομή.
Από τη Ρούλα Σκουρογιάννη
Η Δημόσια Υγεία στην ελληνική περιφέρεια δοκιμάζεται καθημερινά, όχι μόνο από τις ελλείψεις προσωπικού, αλλά και από την επικίνδυνη υποβάθμιση των υποδομών. Πιο συγκεκριμένα, η κατάσταση στο Κέντρο Υγείας Πλωμαρίου αποτελεί πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας μονάδας που λειτουργεί «από τύχη», με το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό και τους ασθενείς να εκτίθενται σε συνθήκες που θίγουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την επαγγελματική ασφάλεια.
Μέσα από μια αναλυτική καταγραφή των προβλημάτων, αναδεικνύεται η εικόνα ενός κτηρίου που χτίστηκε το 1960 και έκτοτε φαίνεται να έχει αφεθεί στη φθορά του χρόνου, μετατρέποντας την καθημερινή εφημερία σε «άσκηση επιβίωσης».
Ηλεκτροπληξία στα ιατρεία εφημερίας: Ένα βήμα πριν την τραγωδία
Το πιο σοκαριστικό στοιχείο της αναφοράς αφορά την παντελή έλλειψη ηλεκτρολογικής ασφάλειας. Πρόσφατα, ο φόβος έγινε πραγματικότητα όταν σημειώθηκε περιστατικό ηλεκτροπληξίας στο μπάνιο των εφημερείων (εφημερεία που παραχωρούνται στους αγροτικούς και ειδικούς ιατρούς), όπου διέμεναν φοιτητές ιατρικής στο πλαίσιο του προγράμματος «ιατρικής απόβασης».
«Το γεγονός ότι δεν θρηνήσαμε θύματα αποδίδεται αποκλειστικά στον παράγοντα τύχη. Η εκτεθειμένη ηλεκτρολογική εγκατάσταση στα δωμάτια που φιλοξενούν αγροτικούς και ειδικευόμενους ιατρούς συνιστά άμεση απειλή για τη σωματική ακεραιότητα των εργαζομένων», αναφέρουν οι εργαζόμενοι.
Κτήριο «οχυρό» χωρίς πόρτες και παράθυρα
Η εικόνα των εξωτερικών και εσωτερικών κουφωμάτων παραπέμπει σε κτήριο υπό κατάρρευση. Οι περισσότερες πόρτες και παράθυρα είναι «υπό διάλυση», καθιστώντας την ασφάλεια του προσωπικού ανύπαρκτη. Πέρα από το ζήτημα της προστασίας, η μόνωση είναι λέξη άγνωστη για το Κ.Υ. Πλωμαρίου.
Ως αποτέλεσμα, η θέρμανση τον χειμώνα και η ψύξη το καλοκαίρι είναι ανεπαρκείς, με τις κλιματιστικές μονάδες να παρουσιάζουν συστηματικές βλάβες. Οι συνθήκες αυτές δεν είναι απλώς δυσάρεστες για τους γιατρούς, αλλά εξαιρετικά επικίνδυνες για τους ασθενείς, ιδιαίτερα για τις ευάλωτες ομάδες που αναζητούν περίθαλψη σε ένα περιβάλλον που αδυνατεί να διατηρήσει μια σταθερή και υγιή θερμοκρασία.
Υγειονομική βόμβα: Αποχέτευση και παράσιτα
Η καθημερινότητα στο Κέντρο Υγείας επιβαρύνεται από τη συστηματική δυσλειτουργία του αποχετευτικού δικτύου. Η έντονη δυσοσμία που διαπερνά τους χώρους δεν είναι μόνο ζήτημα αισθητικής, αλλά και δημόσιας υγείας, καθώς η παρατεταμένη έκθεση σε τέτοιο περιβάλλον κρίνεται επιβλαβής.
Την κατάσταση συμπληρώνει η χρόνια εμφάνιση παρασίτων. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, κατσαρίδες εισβάλλουν σε ιατρεία και εφημερεία, αποτελώντας εστίες μικροβίων και αλλεργιογόνων παραγόντων. Η επίσημη «λύση» που προτάθηκε στους ιατρούς –η χρήση κοινών οικιακών εντομοκτόνων– κρίνεται ως απαράδεκτη και ερασιτεχνική. Απαιτείται άμεσα επαγγελματική απεντόμωση και απολύμανση, αντί για ημίμετρα που προσβάλλουν τους λειτουργούς της υγείας.
Το ρίσκο με την εφεδρική γεννήτρια
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η μονάδα λειτουργούσε χωρίς λειτουργική εφεδρική γεννήτρια. Σε μια περιοχή, όπου οι διακοπές ρεύματος είναι συχνό φαινόμενο, ειδικά τον χειμώνα, το ρίσκο για τον ιατρικό εξοπλισμό και τη συντήρηση ευαίσθητων φαρμάκων (ψυχρή εφοδιαστική αλυσίδα) ήταν τεράστιο. Αν και πλέον έχει τοποθετηθεί γεννήτρια, η πολυετής καθυστέρηση στην εγκατάστασή της αποδεικνύει την έλλειψη αντανακλαστικών της πολιτείας απέναντι σε στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας.
Η Παλαιότητα δεν αποτελεί δικαιολογία
Το κτήριο του 1960 φέρει βαριά τα σημάδια του χρόνου, όμως η έλλειψη συντήρησης είναι εκείνη που μετατρέπει την παλαιότητα σε επικινδυνότητα. Το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό του Κέντρου Υγείας Πλωμαρίου ξεκαθαρίζει ότι η υπομονή έχει εξαντληθεί.
Η διασφάλιση ενός αξιοπρεπούς και ασφαλούς εργασιακού περιβάλλοντος δεν είναι αίτημα πολυτελείας, αλλά η ελάχιστη προϋπόθεση για να παραμείνει όρθια η δημόσια περίθαλψη στην περιφέρεια. Η άμεση παρέμβαση των αρμόδιων αρχών δεν είναι απλώς επιβεβλημένη· είναι ζήτημα ευθύνης απέναντι στην τοπική κοινωνία.