Close Menu
Dailypharmanews

    Εγγραφείτε στις ενημερώσεις

    Μάθετε τα τελευταία νέα για την υγεία.

    Σημαντικοτερα νεα

    Μικροβιακή αντοχή: Η «σιωπηλή πανδημία» των υπερμικροβίων και οι φρουροί των νοσοκομείων

    20/11/2026

    Με τρία συστήματα μηχανημάτων που αξιοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη εξοπλίζεται το νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς»

    20/11/2026

    ΕΟΔΥ: 233 νέες εισαγωγές για COVID-19 και 88 για γρίπη την τελευταία εβδομάδα – Ένας θάνατος από γρίπη

    20/11/2026
    Facebook X (Twitter) Instagram
    Dailypharmanews
    ΕΓΓΡΑΦΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ
    • Αρχικη
    • Nεα

      Μικροβιακή αντοχή: Η «σιωπηλή πανδημία» των υπερμικροβίων και οι φρουροί των νοσοκομείων

      20/11/2026

      Με τρία συστήματα μηχανημάτων που αξιοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη εξοπλίζεται το νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς»

      20/11/2026

      ΕΟΔΥ: 233 νέες εισαγωγές για COVID-19 και 88 για γρίπη την τελευταία εβδομάδα – Ένας θάνατος από γρίπη

      20/11/2026

      Ευρωπαϊκή Ημέρα Κυστικής Ίνωσης: Η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης έχει δημιουργήσει νέες ανάγκες

      20/11/2026

      Σκευάσματα σιδήρου: η έξοδος από τη Θετική Λίστα μείωσε τον αποζημιούμενο όγκο κατά 66%

      20/11/2026
    • Επιστημονικα

      Ξεχνάει συχνά πράγματα ο ηλικιωμένος γονιός σας; Πότε η αφηρημάδα μπορεί να είναι σημάδι άνοιας

      19/11/2026

      Άγχος ή κατάθλιψη; Τα σημάδια που συχνά μπερδεύουμε και πώς μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε

      18/11/2026

      Αλτσχάιμερ: Η εξέταση αίματος που δείχνει πόσο έχει προχωρήσει η νόσος στον εγκέφαλο

      18/11/2026

      Πριν καν γεννηθούμε: Οι χημικές ουσίες της καθημερινότητας που μπορούν να «μπερδέψουν» τις ορμόνες μας

      17/11/2026

      Ο αιματοεγκεφαλικός φραγμός δεν είναι τείχος αλλά έξυπνο φίλτρο: Τι σημαίνει αυτό για τη νόσο Alzheimer;

      13/11/2026
    • Πολιτικη Υγειας

      Νοσοκομεία Νάξου και Κυπαρισσίας: Ανοίγει ο δρόμος για διοικητική αυτονομία

      05/11/2026

      Θ. Κοντογεώργης: ενίσχυση των υπηρεσιών υγείας στην περιφέρεια – Ο απολογισμός της εβδομάδας

      03/11/2026

      Οι προτεραιότητες Μητσοτάκη για την Υγεία: Έκλεισε ο κύκλος για τις υποδομές, στόχος η πρόληψη και η αναβάθμιση των ψηφιακών υπηρεσιών

      03/11/2026

      Θεμιστοκλέους: Προτεραιότητα η αναβάθμιση της Ογκολογικής Κλινικής Ιωαννίνων

      02/11/2026

      Τρία ανακαινισμένα Κέντρα Υγείας παρέδωσε στα Χανιά ο Άδωνις Γεωργιάδης

      02/11/2026
    • Ασθενεις

      Ε.Σ.Α.μεΑ.: Αμέριστη στήριξη στον Σύλλογο «ΜΙΤΟΣ» – άμεση λύση για τη λειτουργία της Δομής για τον Αυτισμό στην Πάτρα

      30/07/2026

      Χρόνια νοσήματα στις διακοπές, ο ασθενής δεν κάνει διάλειμμα από τη θεραπεία του

      24/07/2026

      Σαλμονέλα: Πώς θα καταλάβω ότι έχω μολυνθεί

      24/07/2026

      Χρόνια δυσκοιλιότητα: Οι νέες κατευθυντήριες οδηγίες για την αντιμετώπισή της μέσω της διατροφής

      14/12/2025

      Triplex καρδιάς: Πότε είναι αναγκαίο – Ποια καρδιακά προβλήματα εντοπίζει

      29/11/2025
    • Καινοτομια

      Hepatrat: Ευρωπαϊκή πατέντα για τη συμβολή του σε ασθενείς με λιπώδες ήπαρ

      04/02/2026

      Στρατηγική συνεργασία LAMDA Development- Ομίλου Ιατρικού Αθηνών για την ανάπτυξη ενός υπερσύγχρονου Healthcare Park

      18/12/2025

      BeeAutism: Οι Μέλισσες δημιουργούν για ένα γλυκό σκοπό

      16/12/2025

      Από τους εμφυτεύσιμους καταγραφείς καρδιακού ρυθμού στα wearables

      05/11/2025

      Νέα έκδοχα – νέος ορίζοντας: Τα «αόρατα» συστατικά που μπορεί να απογειώσουν την καινοτομία στα φάρμακα

      28/10/2025
    • Podcasts
    • Αφιερωματα
    ΕΓΓΡΑΦΗ
    Dailypharmanews
    Home » Life stories » Αταξία του Φρίντριχ: « 19 ολόκληρα χρόνια περιμένω το φάρμακο για τη χρόνια ασθένειά μου»
    Life stories

    Αταξία του Φρίντριχ: « 19 ολόκληρα χρόνια περιμένω το φάρμακο για τη χρόνια ασθένειά μου»

    26/02/2024Updated:19/08/20257 Mins Read
    Facebook Twitter WhatsApp
    Facebook Twitter LinkedIn WhatsApp
    Listen to this article


    Από τη Γιάννα Τριανταφύλλη.

    Η Χρυσάνθη Ζούβα, σε ηλικία 20 ετών διαγνώστηκε με Αταξία του Φρίντριχ, μια σπάνια νευροεκφυλιστική νόσο που επηρεάζει κυρίως το νευρικό σύστημα και χαρακτηρίζεται από προοδευτική απώλεια συντονισμού των κινήσεων (αταξία).

    «Τα πρώτα συμπτώματα της νόσου εμφανίστηκαν γύρω στα 17 μου, όταν τελείωνα το λύκειο. Ουσιαστικά ήταν συμπτώματα αστάθειας κατά τη βάδιση, δηλαδή περπατούσα και παραπατούσα. Αυτό που καμιά φορά λέμε για κάποιον, ότι περπατάει σαν «μεθυσμένος». Κρατούσα ένα πιάτο ή ένα ποτήρι και ταυτόχρονα περπατούσα και έγερνα. Κατέβαινα σκαλιά και παραπατούσα και έπρεπε απαραιτήτως να κρατάω την κουπαστή. Τώρα βέβαια ξέρουμε ότι όλα αυτά οφείλονται στην αταξική βάδιση, σε συνδυασμό με την μείωση στο συντονισμό των κινήσεων.

    Η επίσημη διάγνωσή της ασθένειας μου ήρθε 3 χρόνια μετά, το 2003, σε ηλικία 20 ετών, αφού είχα τελειώσει το σχολείο και ήμουν στο τρίτο έτος στο πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι τα τρία αυτά χρόνια ψαχνόμασταν οικογενειακώς από τον ένα γιατρό στον άλλον μέχρι να καταλάβουμε τι συμβαίνει.

    Μου έλεγαν να επισκεφτώ οφθαλμίατρο γιατί νόμιζαν ότι δεν έβλεπα καλά, παθολόγο, ΩΡΛ, ότι πιθανόν είχα κάποιον ίλιγγο. Ακόμη και ψυχίατρο μου συνέστησαν διότι νόμιζαν ότι είχα υπερβολικό άγχος λόγω των μαθημάτων στο Λύκειο. Κανένας δεν μου είπε να πάω σε νευρολόγο. Μέχρι που πέρασε ο καιρός και άρχισαν τα συμπτώματα να επιδεινώνονται. Παραπονιόμουν όλο και πιο συχνά και κάποια στιγμή λέω, «δεν πάει άλλο, δεν μπορεί να είναι ιδέα μου όλα αυτά». Τελικά, ένας οφθαλμίατρος ήταν που μου είπε να απευθυνθώ σε νευρολόγο.

    Εκείνη την εποχή μόνο το Αιγινήτειο ήταν εξειδικευμένο σε διάφορες νευρολογικές ασθένειες και αποφάσισα έτσι να πάω να δω κάποιον γιατρό εκεί.

    Η ασθένειά μου ήταν πολύ «καινούργια», δηλαδή μόλις το 1996 είχε ταυτοποιηθεί το γονίδιο για την Αταξία του Φρίντριχ. Παρ’ όλα αυτά στο Αιγινήτειο μπόρεσαν τελικά να ανακαλύψουν από τι πάσχω. Με γενετικό έλεγχο που έκανα εγώ αλλά κι όλη μου η οικογένεια μπορέσαμε να διαπιστώσουμε ότι η ασθένεια που έχω λέγεται Αταξία του Φρίντριχ.

    Το πρώτο σοκ το έπαθαν οι γονείς μου γιατί εκείνοι ήταν που άκουσαν πρώτοι, χωρίς εμένα μπροστά, τη διάγνωση από τους γιατρούς. Στο άκουσμα της διάγνωσης δεν κατάλαβαν πολλά, δεν είχαν ξανακούσει τίποτα για την ασθένεια αυτή. Οι γονείς μου επέμειναν να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες, κυρίως για τη θεραπεία. Γιατί το πρώτο που σκεφτόμαστε όλοι όταν μας συμβαίνει μια δύσκολη ασθένεια είναι, «δεν μπορεί, κάπου στο εξωτερικό, οπουδήποτε, θα υπάρχουν εξειδικευμένοι γιατροί που θα δίνουν κάποια θεραπεία γι’ αυτό». Οι γιατροί τους εξήγησαν ότι δεν είναι μια κατάσταση όπου μπορούμε να δώσουμε αγωγή και θα περάσει. Ότι δεν υπήρχε θεραπεία ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό.

    Εγώ το έμαθα από τους γονείς μου, όταν βγήκαν τα αποτελέσματα του DNA. Στην αρχή ανακουφίστηκα όταν άκουσα ότι πάσχω από τη συγκεκριμένη πάθηση, γιατί είπα « τελικά, δεν είναι ιδέα μου όλα αυτά που νιώθω». Το πήρα αρκετά ψύχραιμα ομολογώ, ίσως γιατί δεν ήξερα τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον ή ίσως γιατί πίστευα ότι κάποιο φάρμακο θα βρεθεί στην πορεία. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι  θα περνούσαν 19 χρόνια από τότε και ακόμα δεν έχει βρεθεί κάτι.

    Κάπως έτσι μπήκαν στη ζωή μου οι σπάνιες παθήσεις. Με τους γονείς μου ψάξαμε να βρούμε και άλλους ασθενείς με αυτή την πάθηση στην Ελλάδα. Και άλλους γονείς που να μπορούν να μιλήσουν με τους δικούς μου γονείς. Για να ανακουφιστούν. Η πάθηση αυτή ήτανε τόσο σπάνια ώστε δεν την ήξεραν ούτε οι γιατροί εκείνη την εποχή. Εμείς πρώτη φορά την ακούσαμε στο νοσοκομείο. Ούτε υπήρχε κάποιος σχετικός με την ασθένεια σύλλογος για να ακουμπήσουμε, παρά μόνο γενικά οι Σπάνιες Παθήσεις στην Ελλάδα.

    Τα χρόνια περνούσαν και πάντα υπήρχε μέσα μου η ελπίδα ότι κάτι θα βρεθεί. Κάθε χρόνο πήγαινα ανελλιπώς στο Αιγινήτειο για να με εξετάσουν νευρολογικά και καρδιολογικά και για να μάθω αν υπάρχει κάτι νεότερο.

    Σταδιακά , χρόνο με τον χρόνο, άρχισα να βαραίνω,  κυρίως κινητικά. Άρχισα να έχω την ανάγκη να κρατάω κάποιον άνθρωπο για να μετακινούμαι, να κρατιέμαι από τον τοίχο ή να στηρίζομαι σε κάποιο μπαστούνι. Αργότερα, στο πανεπιστήμιο, δεν ήταν δυνατό να πηγαίνω με τα μέσα μαζική μεταφοράς γιατί ήταν λίγο επικίνδυνο, υπήρχε κίνδυνος τραυματισμού. Με πήγαινε με το αυτοκίνητο ο πατέρας μου και στη συνέχεια με βοηθούσε εκείνος ή κάποιος συμφοιτητής μου για να μετακινηθώ στις αίθουσες.

    Εκτός όμως από το κομμάτι της κίνησης, άρχισε να βαραίνει και ο λόγος μου, να μην μιλάω τόσο καθαρά. Αυτό που θυμάμαι πάντως έντονα από εκείνη την περίοδο είναι πως είχα συνεχείς πτώσεις στο έδαφος. Έτσι είναι άλλωστε η αταξία του Φρίντριχ…

    Παρά τα εμπόδια που αντιμετώπισα, δεν το έβαλα ποτέ κάτω, δεν εγκατέλειψα τα όνειρά μου. Οι γιατροί μου είχαν πει ότι δεν θα επηρεαστούν οι νοητικές λειτουργίες μου από την πάθησή. Έτσι, συνέχισα και τελείωσα τις σπουδές μου στο Πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του ΕΚΠΑ και συνέχισα με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο ΕΜΠ.

    Σήμερα έχει εξελιχθεί αρκετά η κατάστασή μου. Δεν περπατάω πλέον καθόλου και για τις μετακινήσεις μου χρησιμοποιώ αμαξίδιο. Για τις καθημερινές μου ανάγκες χρειάζομαι πάντα έναν βοηθό, έναν ρόλο που τον έχει αναλάβει κάποιος στην οικογένεια μου, καθώς είναι δύσκολο οικονομικά να προσλάβω προσωπικό βοηθό. Η εβδομάδα μου γεμίζει με φυσικοθεραπείες, υδροθεραπείες, λογοθεραπείες, εργοθεραπείες και ψυχοθεραπείες. Τις υπόλοιπες ώρες είτε κάνω διάφορα σεμινάρια για να απασχολούμαι, είτε ξεκουράζομαι στον υπολογιστή (είναι σημαντική η ξεκούραση όταν έχεις χρόνιο νόσημα, δεν είναι τεμπελιά!), είτε κάνω μέσα ή έξω από το σπίτι προπονήσεις με το χειρήλατο ποδήλατό μου.

    Ο αθλητισμός ήρθε εντελώς ξαφνικά στη ζωή μου τα τελευταία 5 χρόνια, αλλά μπορώ να πω ότι είναι από τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν συμβεί! Με την υποστήριξη και την παρότρυνση της οικογένειάς μου, ξεκίνησα την αναζήτηση και έμαθα ότι υπάρχουν αθλητικοί σύλλογοι για ΑμεΑ. Έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση να βγω από το σπίτι μου και τον εγκλεισμό μου. Διστακτικά και φοβισμένα στην αρχή. Σκεφτόμουνα ότι αυτά δεν είναι για μένα. Πόσο λάθος έκανα. Μέσα από τον αθλητισμό συνάντησα πολύ κόσμο με διάφορες αναπηρίες, δοκίμασα διάφορα αθλήματα και στο τέλος με κέρδισε η ποδηλασία και ο στίβος. Στην αρχή ήμουν αδέξια, αλλά στην πορεία, με προσπάθεια, τα κατάφερα.

    Έτσι ήρθε και το πρώτο μετάλλιο το 2019, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας, στην κατηγορία Η2 Γυναικών με χειρήλατο ποδήλατο (λόγω αταξίας δεν ισορροπεί ο κορμός, οπότε χρειάζεται ποδήλατο με υποστήριξη στην πλάτη). Εκτός από τη βελτίωση στη σωματική υγεία, με τον αθλητισμό ανεβαίνει και η ψυχολογία γιατί υπάρχει ένας σκοπός. Και όταν λέω σκοπό δεν εννοώ την νίκη. Σκοπός είναι να βάζεις το ρολόι συγκεκριμένη ώρα, να ετοιμαστείς για να πας για προπόνηση, να μιλάς με τον προπονητή σου και τους άλλους συναθλητές, να κοινωνικοποιείσαι. Να βγαίνεις από το σπίτι, να γεμίζει η ψυχή σου! Να χαμογελάς! Να προχωράς! Αυτό προσφέρει ο αθλητισμός σε εμάς τους ανάπηρους.

    Με ρωτούν συχνά αν με φοβίζει το μέλλον. Όχι, δε φοβάμαι, γιατί δεν είμαι μόνη μου πια. Έχω άλλους 100 ασθενείς και τις οικογένειές τους να μου δίνουν κουράγιο. Ξέρω ότι αν χρειαστώ κάτι, έχω μια μεγάλη οικογένεια πίσω μου να με βοηθήσει. Με τα χρόνια έχω γίνει πιο δυνατή και πιο… πεισματάρα! Βλέπετε, δεν έχεις και άλλη επιλογή όταν ζεις με μια χρόνια ανίατη ασθένεια. Κάπως πρέπει να επιβιώσεις. Ωστόσο, η επιστήμη έχει προχωρήσει. Σύντομα θα εγκριθεί στην Αμερική από τον FDA το πρώτο φάρμακο στην ιστορία της ασθένειας μου. 19 ολόκληρα χρόνια περιμένω αυτή τη στιγμή. Η σκέψη αυτή και μόνο με κάνει δυνατή.

    Ο Ελληνικός Σύλλογος για την Αταξία του Φρίντριχ δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια με σκοπό να ενώσει τις φωνές αυτών των 100 ασθενών στην Ελλάδα και των οικογενειών τους. Να αγωνιστούμε όλοι μαζί για τα δικαιώματά μας. Για καλύτερη ποιότητα ζωής. Για πρόσβαση στο νέο φάρμακο που έρχεται. Για κλινικές δοκιμές φαρμάκων στην ίδια μας τη χώρα. Για την πολυπόθητη γονιδιακή θεραπεία που θα αλλάξει τη ζωή όλων μας. Για να καταρτίσουμε ένα εθνικό μητρώο με όλους τους Έλληνες ασθενείς με Αταξία του Φρίντριχ. Για να τους βοηθήσουμε όλους. Να μη μείνει κανένας μόνος του. Γι’ αυτό προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε στην κοινωνία τις προσπάθειες μας αυτές. Γι’ αυτό υλοποιούμε και το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο για την Αταξία του Φρίντριχ, στις 6 Μαΐου στην Αθήνα, στο Ινστιτούτο Παστέρ, αλλά και διαδικτυακά. Για να γνωρίσει ο κόσμος αυτή τη σπάνια νευροεκφυλιστική ασθένεια. Για να ακουστούμε. Είμαστε και εμείς εδώ».

    Χρυσάνθη Ζούβα, 39 ετών

    Αντιπρόεδρος Ελληνικού Συλλόγου για την Αταξία του Φρίντριχ

    χρόνια ασθένεια
    Share. Facebook Twitter LinkedIn Email WhatsApp

    προσφατα αρθρα

    Ασθενής του Προγράμματος ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΩ για την παχυσαρκία: «Αισθάνομαι ότι 46.000 άνθρωποι εξαπατηθήκαμε…»

    Life stories

    Παγκόσμια πρωτιά στην Ελλάδα: Γεννήθηκε υγιές μωρό 22,5 χρόνια μετά την κατάψυξη του εμβρύου

    Life stories

    Χρόνια νοσήματα στις διακοπές, ο ασθενής δεν κάνει διάλειμμα από τη θεραπεία του

    Ασθενεις

    Ισπανία: Ιστορική μεταμόσχευση προσώπου από δωρήτρια που επέλεξε την υποβοηθούμενη ευθανασία

    Life stories

    Sheri Brynard: «Μην αφήνουμε τις περιστάσεις της ζωής να περιορίζουν τα όνειρά μας»

    Life stories

    Σκληρόδερμα: Μια επώδυνη νόσος, με σημαντικό αντίκτυπο στην ψυχική υγεία 

    Life stories

    Παιδιά με βαρύ αυτισμό: Η συγκλονιστική μαρτυρία-κραυγή μιας μητέρας

    Life stories

    Συγκλονιστική ανάρτηση πρώην καρκινοπαθούς: «Μην σχολιάζετε τα σώματα των άλλων. Δεν ξέρετε τη διαδρομή τους!»

    Life stories

    «Δεν έμαθα να τα παρατάω»: Ο Θοδωρής Μωραΐτης αποδεικνύει, με κάθε τερματισμό, πώς νικιέται η πολλαπλή σκλήρυνση!

    Life stories

    Άγγιγμα ψυχής οι Ερυθροσταυρίτες στα ΤΕΠ -Μαρτυρίες εθελοντών στο DailyPharmaNews

    Life stories

    Μ. Αποστόλου: «Η αναπηρία υπάρχει κυρίως στη σκέψη των ανθρώπων»

    Life stories

    Η ζωή με σκλήρυνση κατά πλάκας

    Life stories

    Αληθινή Ιστορία! «Είναι σπουδαίο να έχεις έναν πατέρα με σύνδρομο Down»

    Life stories

    Η πιο διάσημη τρανς της Ελβετίας εξομολογείται: «Μετάνιωσα που έκανα αλλαγή φύλου»

    Life stories

    Το μεγαλύτερο ποσοστό σπάνιων παθήσεων είναι γενετικής φύσης

    Ασθενεις

    Αναγκαία η Εθνική στρατηγική στήριξη στους σπάνιους ασθενείς και τις οικογένειες τους

    Ασθενεις

    Άγκαθα Καρρά : Η απώλεια όρασης δεν με εμπόδισε να πετύχω τους στόχους μου

    Life stories

    Life story: «Αυτά που μου έμαθε ο καρκίνος»

    Life stories
    Μη χασετε
    ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

    Μικροβιακή αντοχή: Η «σιωπηλή πανδημία» των υπερμικροβίων και οι φρουροί των νοσοκομείων

    20/11/20264 Mins Read
    Στη Ρώμη, η διεθνής επιστημονική κοινότητα αναγνώρισε τους νοσοκομειακούς φαρμακοποιούς ως βασικούς πυλώνες κατά της μικροβιακής αντοχής.

    Με τρία συστήματα μηχανημάτων που αξιοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη εξοπλίζεται το νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς»

    20/11/2026

    ΕΟΔΥ: 233 νέες εισαγωγές για COVID-19 και 88 για γρίπη την τελευταία εβδομάδα – Ένας θάνατος από γρίπη

    20/11/2026

    Ευρωπαϊκή Ημέρα Κυστικής Ίνωσης: Η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης έχει δημιουργήσει νέες ανάγκες

    20/11/2026
    Ροη Ειδησεων
    • Μικροβιακή αντοχή: Η «σιωπηλή πανδημία» των υπερμικροβίων και οι φρουροί των νοσοκομείων
    • Με τρία συστήματα μηχανημάτων που αξιοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη εξοπλίζεται το νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς»
    • ΕΟΔΥ: 233 νέες εισαγωγές για COVID-19 και 88 για γρίπη την τελευταία εβδομάδα – Ένας θάνατος από γρίπη
    • Ευρωπαϊκή Ημέρα Κυστικής Ίνωσης: Η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης έχει δημιουργήσει νέες ανάγκες
    • Σκευάσματα σιδήρου: η έξοδος από τη Θετική Λίστα μείωσε τον αποζημιούμενο όγκο κατά 66%
    Αναζητηση
    Μεινετε σε επαφη
    • Facebook
    • YouTube
    • Instagram
    Ταυτοτητα
    Ταυτοτητα

    Menu
    • Αρχική
    • Όροι χρήσης
    • Πολιτική cookies
    • Πολιτική απορρήτου
    • Πνευματική Ιδιοκτησία
    • Επικοινωνία
    © 2026 Dailypharmanews. Designed by Dailypharmanews.
    • Αρχική
    • Όροι χρήσης
    • Πολιτική cookies
    • Πολιτική απορρήτου
    • Πνευματική Ιδιοκτησία
    • Επικοινωνία

    Type above and press Enter to search. Press Esc to cancel.